วันที่ผมไปปฏิบัติธรรม ก่อนปีใหม่2555 ทุกปีจะรวมกลุ่มกันไปปฏิบัติกันทุกปีมีผู้หญิงบ้างผุ้ชายบ้างไปกันราวๆๆ5-6คน บางทีก้จะเจอเพือนที่ไปปฎิบัติ ทุกปี แต่ผมชวน เพื่อน ร่นพี่ ไปปฎิบัติธรรม ด้วยกัน เขาบอกกับผมว่า วัดมันไม่สงบแล้ว ไปดูเองเดียวก็รู้ พวกแม่ชีและ เขานินทา กันเองและ แยกกลุ่ม มาเพื่อผลประโยชนส่วนตัว ชอบสั่งพระเจ้า ผมก็บอกพี่คนนั้นว่าเป็นไปไม่ได้แม่ชีต้องปลง เพราะปลงผมไปแล้ว จะมาทำแบบนั้นได้ยังไง ผมก็ไม่เชื่อตัวเอง จนมาเจอ เหตุกรานหนึง มีพระอาจรานย์ท่านหนึง พิจราน ข้าวเช้า แต่ช่วงเช้าคนเยอะมากหน้าเทศกาล หลวงพี่ท่านหนึงบอกให้โยมที่ถือศิล 5ไปฉันเช้าที่ศาลายาวได้เลยเพราะกับข้าวไม่พอสักพักแม่ชีท่านหนึง มาบอกอาจรานยท่านหนึงว่าให้มาข้างบนไม่ได้จัดสำรับไว้แล้วไม่พอ อาจรานยท่านนั้นเลยบอกแม่ชีว่า แค่วันเดียวนะไม่เป็นไรหรอก แค่วันเดียวกับข้าวไม่พอ เท่านั้นและแม่ชีท่านนั้น ตะคอกพระอาจรานย์ ไม่ได้บอกให้ฉันข้างล้างสิ คนมองกันเต็มเลย แม่ชีไม่ควรสั่งพระเจ้า ไม่ควรสแดงกายวาจากับพระอาจรานย์ ที่คนนับถือเป็น1000-10000คน วัดเช้าก็ไม่มาทำไม่มาปฎิบัติ นินทาให้ร้ายกัน ผมเดินไปทางไหนก็เจอแม่ชี นินทากัน จนพวกผมจะกราบบอกหลวงพ่อให้อบรม แม่ชี ที่ปลงผม แต่ก็ไม่มีโอกาสสักที จนพวกผมเขาเริ่มไปวัดอืนกันและเพราะเบื่อข้างนอกก็ยังนินทามาที่นี้ก็ยังเจอ ที่นี้ให้ชีวิตใหม่กับผม
รุ่นพี่ที่บอกเขาพูดเรืองจริง แต่ยังไงผมก็จะมาที่นี้ทุกปี

ผมเคยได้ยินหลวงพ่อ พูดสอนว่า...

"วัดน่ะอยู่เฉยๆ คนนั่นแหล่ะที่มาทำให้วัดไม่สงบ วัดไม่ได้ทำอะไร"

ต้องขอขอบพระคุณต่อข้อมูลที่เป็นประโยชน์
เชื่อว่าเรื่องเหล่านี้ จะได้ถูกกราบเรียนไปยังหลวงพ่อ
และ/หรือ คณะกรรมการวัด เพื่อการปรับปรุงต่อไป.

และขออนุโมทนาต่อบุญกุศลในการมุ่งปฏิบัติธรรมของท่าน

โดยส่วนตัว ผมได้เคยสนทนาธรรมกับพระคุณเจ้าที่วัด
ในเรื่องต่างๆเหล่านี้บ้าง ซึ่งก็ได้รับคำแนะนำว่า

ให้พิจารณาสิ่งที่เกิดขึ้นและเข้ามากระทบต่อจิตของเราขณะปฏิบัติ ว่า
สิ่งที่เกิดขึ้นนั้น จัดเป็น เครื่องสอบอารมณ์ตัวเราเองด้วยเช่นกัน

ถ้าเราไม่ปล่อยวาง ยังคอยแต่ "ส่งจิตออกนอก-เพ่งโทษผู้อื่น-เก็บมาเป็นอารมณ์
หรือคิดปรุงแต่งต่อ" การปฏิบัติของเราก็จะไม่ก้าวหน้า เพราะการเจริญสติ คือ
การกำหนดรู้และอยู่กับจิต อันเป็นปัจจุบันของตนเอง ดังพุทธวจนที่สอนว่า...

"อย่ามัวแต่คร่ำครวญถึงอดีต อย่ามัวแต่เพ้อฝันถึงอนาคต จงเจริญสติและตั้งสมาธิอยู่กับปัจจุบัน"
Do not dwell in the past, do not dream of the future, Concentrate the mind on the present moment."


การที่พระอาจารย์หรือหลวงพ่อกำหนดให้ผู้ปฏิบัติธรรม "ปิดวาจา"
ก็ด้วยเหตุนี้เช่นกัน บางคนท่านให้กำหนดปิด 7 วัน 9 วัน หรือบ้างเป็นเดือนก็มี
สำหรับ "เด็กวัด/แม่ชี" หรือแม้กระทั่ง "พระสงฆ์" ที่จำอยู่ที่วัด.
เพื่อมิให้ "กรรมฐานรั่ว" และ "ไม่ทำบาปด้วยการใช้วาจากับผู้อื่น" ?

สำหรับผมต่อเรื่องนี้ ในฐานะที่ได้พบเห็นผู้ปฏิบัติธรรม ที่วางตัวไม่เหมาะสมอยู่ประจำ
บ่อยครั้ง ผมมักใช้ธรรมะตามพุทธสุภาษิตที่ว่า...

ยาทิสํ วปเต พีชํ ตาทิสํ ลภเต ผลํ
กลฺยาณการี กลฺยาณํ ปาปการี จ ปาปกํ
บุคคลหว่านพืชเช่นใด ย่อมได้รับผลเช่นนั้น
ผู้ทำกรรมดี ย่อมได้ผลดี ผู้ทำกรรมชั่ว ย่อมได้ผลชั่ว

เมื่อพิจารณาได้ดังนี้ ก็จะทำให้สบายใจ ปล่อยวาง จิตไม่ขุ่นข้องมัวหมอง
ไม่คอยจ้องโกรธ เพ่งโทษผู้อื่น เพราะที่สุดแล้ว .


ขอให้เจริญในธรรมครับ...

ถือคติว่า ไม่ดู ไม่โกรธ ไม่เพ่งโทษผู้อื่น เข้าใจในสิ่งที่เป็นไปครับ

ประการที่ ๑. "วัด" เป็นที่ฝึกหัดและวัดผล วัดใจกัน ทั้งคนใน คนนอก ล้วนจำเป็นต้อง "วัด" คือ วัดว่าศึกษาและฝึกฝนมา ประกาศตนเป็นพุทธมามกะแล้ว สมาทานปฏิบัติศีลแล้ว สมาทานปฏิบัติกรรมฐานแล้ว กาย วาจา ใจ ยังคงอยู่ในศีลธรรมหรือไม่? โลภ โกรธ หลง ลดลงหรือเปล่า? หากวัดแล้วยังไม่อยู่ในล่องในรอยที่ควรจะเป็นก็ฝึกใหม่ ปฏิบัติใหม่ หากอยู่ในล่องในรอยก็รักษาไว้และพัฒนาให้มีระดับสูงขึ้น การที่ใครก็ตามมาวัดหรืออยู่วัด ปฏิบัติผิด ปฏิบัติถูกก็เป็นเรื่องธรรมดาของโลก ที่มีถูกและมีผิด มีดีและไม่ดีเป็นของคู่กัน หากรู้เท่าทันสัจจธรรมก็ไม่เป็นปัญหาพาให้ใจห่างธรรม ทุกบทเรียนที่พบ ทุกเรื่องราวที่เห็น ล้วนเป็นเช่นนั้นเอง เป็นไปตามเหตุปัจจัย เป็นไปตามกฎของวัฏฏะ ยากที่จะปฏิเสธได้ พระพุทธเจ้าจึงทรงสอนให้ "ไม่ยินดียินร้าย วางใจเป็นกลาง ปล่อยวางให้ได้ แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องทำหน้าที่ในการดำรงความดีไว้ บอกได้บอก เตือนได้เตือน ไม่ควรเฉยเมย เพราะจะไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงพัฒนา จึงต้องขอบคุณ คุณชาลีที่กรุณานำเรื่องราวแบบนี้มาเล่าให้ฟัง และขอให้กำลังใจว่า "โลกนี้พร่องอยู่เป็นนิตย์" "วางจิตให้เท่าทัน" "สุขสันต์อยู่ที่รู้" "อยู่อย่างผู้เห็น" "มันเป็นเช่นนั้นเอง" ....
ประการที่ ๒. "ความดีใครทำใครได้" การนินทาว่าร้ายกันเป็นความไม่ดี ยิ่งผู้ถือศีลอีกยิ่งไปกันใหญ่ เหมือนขึ้นที่สูงถ้าตกลงมาก็เจ็บหนัก ดังนั้นหากนินทาว่าร้ายกันผู้ทำย่อมได้รับผลไม่ดี ทั้งในแง่คุณภาพจิตใจและภาพลักษณ์ที่ปรากฏ ต่อมากฎแห่งกรรมย่อมจัดการตามสภาพจริงอย่างเจาะจง หน้าที่สำคัญของกฎกรรมคือให้ผลกรรม หน้าที่สำคัญของผู้รู้ผู้เห็นคือรู้เห็นเป็นสัจจธรรมและไม่ทุกข์ มุ่งหน้าทำความดีต่อไป โดยไม่นำวัดมาตัดสินผสมโรงว่าเมื่อคนไม่ดี(มีบ้างบางคน เป็นเช่นนี้โดยทั่วไป) วัดก็น่าจะไม่ดี พากันห่างหายจากวัดไป ทั้งๆที่อันที่จริง วัดป่าแห่งนี้มีความสงบร่มรื่น มีกิจกรรมปฏิบัติธรรมให้ชื่นใจ มีหลวงพ่อให้เป็นที่พึ่งและกราบไหว้ได้อย่างสนิท มีญาติมิตรมุ่งมาปฏิบัติธรรมมากมาย มีพระสงฆ์สุปฏิปันโนให้นับถือหลายรูป พูดไปก็การันตีได้ว่า "ดี" มากกว่า "ไม่ดี" เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไม่ควรมองในมุมไม่ดีจนเป็นเหตุให้เศร้าสร้อยน้อยใจ มองมุมดีๆเข้าไว้ จะได้ไม่ห่างไกลจากความดี

ขอเป็นกำลังใจให้ทุกความรู้สึกนึกคิด ให้่รักษาใจให้มีกำลัง แม้ต้องกระทบกับความรู้สึกที่ไม่ดีต่างๆ ในพื้นที่แ่ห่งการทำความดี และเชื่อว่าการแจ้งเล่าเรื่องราวของคุณชาลีครั้งนี้จะเป็นประโยชน์ในการสร้างสรรค์ความดีต่อไปของอีกหลายท่านหลายคนที่เกี่ยวข้องแน่นอน

วัดป่าเจริญราชประกาศก้อง
จะนำผองประชาฝ่าทุกข์ขัณฑ์
แก่นแท้พุทธธรรมร่ำเรียนกัน
คือทางนั้นวิปัสสนาพาสุขจริง

หลวงพ่อวีระนนท์ค้นมาให้
สอนสั่งไว้ให้สรรหาอย่าละทิ้ง
สติปัฏฐานสี่มีคุณยิ่ง
นำชายหญิงพบมิ่งธรรมล้ำสุขใจ

อย่าสนใจกระพี้เปลือกเลือกลืมแก่น
จงมั่นแม่นแก่นธรรมนั้นอย่าหวั่นไหว
โลกจะดีจะร้ายช่างปะไร
ขอให้้ใจปล่อยวางได้ได้สุขพลัน

คิดดี พูดดี และำทำดี
พื้นฐานนี้วิถีธรรมนำสุขสันต์
วัดป่า เจริญราช ประกาศมั่น
ขอทุกท่านฝึกฝนกันหมั่นเตือนตน


ด้วยความปรารถนาดี

ปล่อยจิตให้ว่างเปล่า คือ สุญญตา

ลองพิจารณาคำสอน หลวงพ่อพุทธทาส...

ความดี เอากิโลมาชั่งวัดค่าไม่ได้ ทำแล้วอย่าหวังสิ่งตอบแทน พระท่านถือสิล มากกว่าแม่ชี
กฎแห่งกรรม ใครทำอย่างไรได้อย่างนั้น ทุกคนให้อภัย จะทำดีชั่วตัวเราเองรู้หมด